Het woord is aan Pema.
Van jakherder tot berggids
Ik hielp als jongen mijn vader met de jaks boven ons dorp in de lagere Solu. Geen schoenen, geen echte kleren. Ik droeg een chuba, het gewaad van de lama’s, zo vaak gestikt dat je het amper nog een gewaad kon noemen.
Op een dag ging ik met mijn vader naar de markt voor zout. Terwijl hij een kop chhyang dronk, dwaalde ik af en zag iets wat ik nog nooit had gezien. Buitenlanders in korte broek, die crème op hun benen smeerden. Ik weet niet waarom, maar er verschoof iets in me op dat moment.
De volgende dag was er een bruiloft in het dorp. Mijn vader had me opgedragen op de jaks te passen. Zodra hij wegliep, rende ik naar de markt. Ik kende het pad niet en vroeg onderweg de weg. Bij het huis waar ik de buitenlanders had gezien, vroeg ik werk als drager. Er stond toevallig een groep trekkers zonder dragers. Ik kreeg een last van veertig, vijfenveertig kilo. Ik kon er destijds negentig dragen. Dit was niets, dacht ik.
Boven op het Meruila-pas gaf de eigenaar van de tas me geld in de hand. Ik had nog nooit geld gezien. Ik had niet eens een zak om het in te stoppen. Die avond bond ik het geld in mijn patuka, de lange doek om mijn middel, en knoopte hem dicht. De volgende ochtend was het eerste wat ik deed controleren of het er nog was.
Rond de 4.500 meter besloot de groep dat ik niet verder mocht klimmen. De gids stopte chocolade en een t-shirt in een tas voor me mee naar huis. Een van de buitenlanders liet me voordoen hoe je een reep chocolade uitpakt. Ik at mijn eerste hap. Die smaak ben ik nooit vergeten.
Hoe de route is veranderd
Mijn vader was woedend toen ik thuiskwam. Ik verdeelde de chocolade onder mijn tien broers en zussen en gaf mijn ouders elk een t-shirt. Daarna wist ik dat ik niet in het dorp kon blijven. Via een oom die treks organiseerde van Lukla naar Everest Base Camp, kwam ik als bagagedrager in Kathmandu terecht. Ik droeg lasten naar Langtang, Manaslu en Dolpo. Binnen drie maanden brak de huid op mijn rug telkens open en weer dicht.
Om klimgids te worden moest ik een sollicitatiebrief schrijven, maar ik kon niet lezen of schrijven. Ik liet een groepsleider de brief woord voor woord opschrijven zoals ik hem dicteerde, en betaalde daar meer voor terug dan een hele bruiloft kost. Na drie jaar training begon ik mijn eigen expeditiegroep.
In die jaren waren er nog geen teahouses op de route. Wie onderweg sliep, kampeerde, ook als er maar een klein stuk grond in iemands erf vrij was. Er was toen geen limiet aan het gewicht dat een drager mocht torsen. Die kwam er pas later, tijdens de Maoïstische beweging, met een grens van 25 kilo.
De route zelf begon destijds niet in Lukla, maar in Jiri. Een lange wandeling voordat je de bergen zelfs maar bereikte: Jiri naar Bhandar, naar Kinja, naar Goyem, naar Jumbesi, naar Taksindo, naar Kharikhola, mijn eigen dorp. Pas daarna volgden Surke, Phakding, Namche, Tengboche, Dingboche, Lobuche en Gorakshep, met Base Camp als eindpunt.
Namche was toen ook niet wat het nu is. Wij kookten en sliepen langs de weg, zonder onderdak. Nu zijn de hangbruggen overal te vinden, is het pad verbreed en staan er onderweg vaste schuilplaatsen. Elk dorp langs de route heeft een eigen klooster, en die kloosters zijn welvarend geworden dankzij wat trekkers geven.
Praktische info voor je vertrekt
- Duur: 13 dagen voor de klassieke Everest Base Camp trek, van Lukla naar Base Camp en terug. Kortere trektochten in de regio duren 7 tot 21 dagen
- Beste periode: maart tot juni, en oktober tot januari
- Maximale hoogte: 5.550 meter bij Base Camp, kortere routes in de regio blijven onder de 3.500 meter
- Gids nodig? Niet verplicht, wel aan te raden
- Conditie: een gemiddelde wandelaar redt de tocht prima, mits je genoeg tijd inbouwt om te acclimatiseren
- Kosten: vanaf circa 750 dollar per persoon als je solo gaat, inclusief vergunning, retourvlucht en servicekosten. Met gids en drager loop je rond de 2.400 dollar per persoon, inclusief eten, overnachtingen en vergunning. Het bedrag hangt af van de groepsgrootte, omdat de kosten voor gids en drager onderling verdeeld worden
Pro Tip van Pema: boek je vlucht naar Lukla ruim van tevoren als je in het hoogseizoen gaat. Wil je de sherpagemeenschap echt leren kennen, ga dan net buiten het hoogseizoen, als er meer rust is voor een gesprek.
Wat je meeneemt voor deze trektocht
We hebben deze route zelf nog niet gelopen, dus lees dit niet als een koopgids die we hebben getest. Wat wel vaststaat: op 5.550 meter heb je andere uitrusting nodig dan op een dagwandeling in de Ardennen. Denk aan gelaagde kleding tegen grote temperatuurverschillen tussen dal en hoogte, stevige wandelschoenen met voldoende enkelondersteuning, en een regenjas die ook tegen wind en kou bestand is. Neem een outdoor powerbank mee: op veel plekken langs de route kost opladen extra geld en is stroom niet overal beschikbaar.
Overnachten in de Khumbu
Ik heb vroeger in een gastenverblijf gewerkt. Daar heb ik leren koken. Tegenwoordig run ik zelf geen guesthouse meer, maar ik breng mijn groepen nog steeds naar dezelfde lodges langs de route. Dit zijn de plekken waar ik zelf al jaren kom en waar ik met een gerust hart naartoe stuur.
Geen van deze lodges heeft een eigen website, dat is normaal in dit afgelegen gebied. Je vindt ze via een zoekopdracht op de naam, of je regelt je overnachting via je gids of trekkingbureau.
| Lodge | Locatie | Telefoonnummer |
|---|---|---|
| Everest Plaza Lodge and Restaurant | Lukla | 9841705254 |
| Shangri-La Guest House | Phakding | 9851223749 |
| Snow Land Hotel & Restaurant | Namche | 9801158010 |
| Gomba Lodge | Tengboche | 9860231871 |
| Hotel Dingboche Resort | Dingboche | 9813632376 |
| Hotel New EBC | Lobuche | 98233317904 |
| Himalayan Lodge | Gorakshep | 9851082237 |
Elke keer een andere berg
De eerste keer dat je over dit pad loopt, ben je een beetje verloren. De tweede keer begint het aan te voelen als je eigen terrein. Ga in een ander seizoen en het hele gebied verandert. Ik heb de Everest Base Camp trek zo vaak gelopen dat ik uiteindelijk de Great Himalayan Trail liep, van Kanchenjunga tot ver in het westen. Elke dag een andere berg, een andere gemeenschap, ander eten.
Mijn vrienden vragen me waarom ik altijd terugkeer naar Nepal, na Canada, de Verenigde Staten, Europa en China gezien te hebben. Mijn antwoord is kort: ik hoef nergens vier of vijf huizen te bouwen voor ik sterf. Ik kom liever thuis in Nepal, en rust daar uit.
Hoe moeilijk is de trektocht naar Everest Base Camp?
Een gemiddelde wandelaar redt de tocht prima, mits je genoeg tijd inbouwt om te acclimatiseren. Conditie is minder bepalend dan hoe je omgaat met de hoogte.
Hoe lang duurt de Everest Base Camp trek?
De klassieke Everest Base Camp trek duurt 13 dagen, van Lukla naar Base Camp en terug.
Hoeveel kost een Everest Base Camp trekking?
Solo betaal je vanaf circa 750 dollar per persoon, inclusief vergunning, retourvlucht en servicekosten. Met gids en drager loop je rond de 2.400 dollar per persoon, inclusief eten en overnachtingen. Het bedrag hangt af van de groepsgrootte.
Kun je de Everest Base Camp trek alleen doen, zonder gids?
Een gids is niet verplicht, maar wel aan te raden, zeker als je de route en het acclimatiseren niet zelf wilt plannen.
Wat is de beste tijd voor Everest Base Camp trekking?
De beste periodes zijn maart tot juni en oktober tot januari.
Pema is sherpagids en expeditieleider in de Khumbu-vallei, Nepal. Dit verhaal vertelde hij zelf en met zijn toestemming vertaald voor OutdoorOnly.
