Een eerste oriëntatie op dit langeafstandspad, met stukjes lopen in Pembrokeshire, Wales
Bij de voorbereiding van onze vakantie in Wales kwam ik al snel tegen dat er een Coast Path was dat je gezien en gelopen moet hebben. Wij gingen naar Pembrokeshire (westkust) en zouden mogelijk wat etappes of delen ervan lopen. Ter plekke was er direct verwarring want er zijn route-aanduidingen met een soort schelp met staart, met een eikeltje, met een mannetje en ook met teksten, waaronder ‘Coast Path’.
Wat is het Coast Path
Wat blijkt: het begrip ‘Coast Path’ is in heel Groot-Brittannië gangbaar, maar er zijn componenten die door de afzonderlijke landen of districten binnen landen worden aangegeven, georganiseerd of onderhouden. Het eiland Groot-Brittannië leent zich natuurlijk enorm goed voor een rondwandeling langs de kust en veel Coast paden zijn dan ook met elkaar verbonden. Het gaat dus om verschillende kustpaden, niet om één pad dat overal op dezelfde manier is georganiseerd. Ook zijn er de zogeheten ‘National Trails’ (in Nederland de Langeafstandspaden) waarvan sommige ook onderdeel van een Coast Path zijn.
Verderop in dit artikel vind je links naar informatie over het King Charles III England Coast Path in Engeland (zonder Schotland en Wales, uiteindelijk zo’n 4.300 km lang), het Wales Coast Path (zo’n 1.400 km) en het Pembrokeshire Coast Path. Dat laatste is onderdeel van het Wales Coast Path en tevens een National Trail, bijna 300 km lang.
Daarbij ook een link naar een organisatie die individuele wandelreizen kan verzorgen: je loopt zelf, zonder gids of groep. Daarmee krijg je een goede indruk van de mogelijkheden, de afstanden die je kan lopen en dergelijke.
Want het is zeer de moeite waard om de heel afwisselende kusten van Groot-Brittannië op te zoeken en daar een paar dagen te gaan lopen. Pembrokeshire werd in 2011 door National Geographic Traveller uitgeroepen tot de op één na beste kustbestemming ter wereld.
Schelp met staart en andere routebordjes
Schelp met staart
Een mix van een schelp inderdaad als symbool van de kust en de staart van de draak uit het logo van Wales. Het gaat dus om het Wales Coast Path (en dan wordt dat in Welsh ook aangegeven in voor ons onuitspreekbaar Llwybr Arfordir Cymru) want in Wales wordt zo goed als alles tweetalig weergegeven.
Eikeltje
Teken dat het om een National Trail gaat.
Mannetje
Weer een sub-aanduiding in een bepaald gebied, in Pembrokeshire ook gebruikt om het eigen pad aan te duiden.
Stukjes lopen in Pembrokeshire
Wij verbleven in een cottage in de buurt van Dinas Cross (tussen Newport en Fishguard in), een topplek om het pad te verkennen.
Het Pembrokeshire Coast Path is verdeeld in 15 secties (etappes) van elk tussen de 15 en 26 km lang. Omdat bepaalde delen een behoorlijk hoogteverschil kennen, is dat best pittig.
Je komt op wat afstand langs plaatsjes en stadjes en kan daar overnachten. Ook zijn er op diverse plekken (zomer)campings langs de route.
Achter elke bocht een ander uitzicht
Het aantrekkelijke aan het lopen hier is de afwisseling. Achter elke bocht of heuvel ziet het er weer heel anders uit, je hoort aldoor de zee op de achtergrond, je ervaart de wind die er altijd is en krijgt telkens een ander beeld van inhammen, rotspartijen, vogels, planten en… hei! (zee en hei samen in één beeld, dat kennen we in Nederland niet en oogt ook erg speciaal).
Net als in Nederland zijn er hekken en rasters om (wild) vee op een gebied bij elkaar te houden en je komt zo her en der wat locaties tegen waar je kan eten en drinken.
Van Newport tot de omgeving van St Davids
De foto’s bij dit artikel zijn van een deel van etappe 2 (Newport naar Fishguard) en etappe 5 (Porthgain naar Whitesands) in de omgeving van het aardige plaatsje St Davids. Je kan daar ook een uitstapje maken naar Ramsey Island, bekend om zijn vogelkolonies (niet te verwarren met Skomer Island waar je de papegaaiduikers (puffins) kan zien, dat is een stukje zuidelijker).
Nog een paar dingen die ons opvielen in Wales
Er wordt in Wales op de autowegen een stuk rustiger gereden dan wij gewend zijn, heel prettig.
De mensen zijn enorm vriendelijk.
Het Welsh is niet te verstaan en niet te volgen, maar zo goed als alles wordt tweetalig (Welsh en Engels) gesproken of weergegeven op borden, publicaties en bijvoorbeeld in restaurants.
Je komt op allerlei plekken de rode draak die ook in de vlag is opgenomen tegen, zowel als soort beeld in de openbare ruimte (soms met autobanden en ander materiaal in elkaar geknutseld) als op borden of aan de muur.
