De Tour du Mont Blanc is een iconische meerdaagse huttentocht door Frankrijk, Italië en Zwitserland. In dit eerste deel beschrijft onze gastschrijver hoe het idee ontstond, waarom hij de tocht zelf ging plannen in plaats van met een reisorganisatie, en welke boeken en bronnen hem daarbij hielpen.
Hoe is het zo gekomen?
Eind jaren negentig woonden we in Duivendrecht. Buurman Jan ging rond de zomer elke twee jaar een paar weken “op pad”. Hij ging de Tour du Mont Blanc lopen met wat vrienden. Onze interesse was gewekt, zeker na de mooie verhalen die hij bij terugkomst vertelde.
We hadden al wat ervaring in het bergwandelen opgedaan. We waren in contact gekomen met SNP, een reisorganisatie die groepsreizen met begeleiding organiseerde in Europa en verder. Onze eerste groepsreis was in de Dolomieten, een fantastische ervaring. De komst van onze kinderen en andere beslommeringen zorgden ervoor dat we pas veel later een vervolg aan zo’n huttentocht konden geven.
Maar met de kinderen gingen we zelf ook de bergen in. Elzas, Pyreneeën, Picos de Europa. We maakten daar dagtochten en zelfs een keer een huttenovernachting, en dat smaakte ook voor hen naar meer.
In 2013 gingen we naar Peru, waar we de Inca-trail naar Machu Picchu liepen met z’n vieren (en tien helpers en een begeleider). Een onvergetelijke ervaring.
Pas toen de kinderen zelfstandig op vakantie gingen, pakten we de georganiseerde groepsreizen weer op: de Pyreneeën (een deel van de Haute Pyreneeën route) en de Écrins (een rondje eromheen), beide weer met SNP.
Covid en de weg terug
Covid gooide fors roet in alle vervolgplannen. Mijn partner had veel minder energie en bleek post-covid te hebben. Pas na enkele jaren konden we weer op vakantie, met een aangepast dagschema en veel rustmomenten. De afgelopen jaren waren we wel weer in de bergen, in Oostenrijk en Zwitserland, en maakten we zelfs enkele bergwandelingen.
Mede door mijn pensionering in 2025 kwam het idee van de TMB weer op. Maar het was ook duidelijk dat we die niet samen gingen lopen. Dat zit er helaas gewoonweg niet meer in. We konden wel de afspraak maken dat ik hem zelf zou doen. Eigenlijk net als buurman Jan lang geleden.
Ik had echter geen vriendengroep om mee te gaan lopen zoals hij had. En in de tussentijd was mijn dochter me te snel af: in 2023 had ze ineens tijd over tussen twee studiemomenten en ging ze de TMB lopen, tentje op de rug.
Prachtige beelden en verhalen uit de eerste hand zorgden bij mij natuurlijk voor een extra stimulans.
Start voorbereidingen
Ik ben eerst naar de mogelijkheden van een groepsreis gaan kijken. De voordelen zijn duidelijk: er gaat een gids mee die ervaring heeft met de route, de etappes zijn geregeld, de hotels en transporten zijn geregeld, je bent met meer mensen tegelijk bezig met hetzelfde en je hebt gezelschap aan elkaar.
Eerst keek ik of SNP nog steeds bestaat (ja) en of ze een TMB-route in hun pakket hebben (ook ja). En doordat ik op internet had gezocht met de zoekwoorden “Tour du Mont Blanc”, kwamen er advertenties en suggesties langs van organisaties die ook (delen van) de TMB in hun pakket hebben.
Her en der dus wat informatie opgevraagd of gedownload en met elkaar vergeleken.
Waarom geen reisorganisatie?
Wat viel me op: ze zeggen dat ze “de TMB” lopen, maar ze lopen er hoogstens delen van. Voor mij is dat niet de echte TMB, en daarmee een belangrijk minpunt.
Daarnaast bleek dat ze vaak hun overnachtingen juist buiten de route hadden. Je loopt dan naar een punt waar de etappe eindigt, daar is transport geregeld dat je naar een hotel brengt. De volgende dag ga je weer met transport naar de route, of soms naar een punt een stukje verder. Je loopt dus ook dan niet de hele TMB, en je mist een belangrijke ervaring: de avonden en ochtenden hogerop in de bergen zelf.
Dit werd me duidelijk toen ik een avond met mijn dochter de planning van de reisorganisaties stap voor stap doornam. We legden die naast haar gedetailleerde kaart (IGN, 1:50.000) en het boek dat zij voor de voorbereiding had gebruikt (Tour du Mont Blanc van Kingsley Jones), in combinatie met haar opgedane kennis van de route. Dit is niet hoe ik de tocht zou willen lopen, dat was me ook duidelijk.
Zelf plannen en wat daarbij komt kijken
Het alternatief is om het dan zelf te gaan plannen. Dat betekent dat je de etappes zelf indeelt en nagaat waar de beste overnachtingsplekken zijn, en die dan zelf boekt. Ik zag daar tegenop. Het kost altijd veel moeite om contact te zoeken, mensen reageren niet of niet in het tempo dat jij nodig vindt, er is kans op onbegrip door de verschillende talen, en hoe weet je wie je moet benaderen en of er plek is in een hut?
Het boek van Kingsley Jones bood een eerste hulp. Dat is juist bedoeld voor mensen die hun TMB zelf willen organiseren. Hij start met veel basisinformatie die je nodig hebt: over de TMB, de etappes (waarbij hij vier soorten lopers beschrijft: Walker, Trekker, Fastpacker en Trail Runner, die er tussen de tien en vier dagen voor nodig hebben), een indeling met 34 Timing Points en 165 Waypoints, en een overzicht van veel hutten en accommodaties met contactgegevens.
Ook kwam ik zo op het spoor van twee belangrijke websites voor de TMB:
- Mon Tour du Mont Blanc – een samenwerkingsverband van veel hutten op de TMB
- Tour du Mont Blanc Hike – met uitgebreide informatie en prachtige foto’s
Het boek dat de basis werd
Bij een van mijn bezoekjes aan de Bever in Haarlem stond er een ander boekje naar me te lonken: Trekking The Tour du Mont Blanc van Cicerone (Kev Reynolds, Jonathan Williams en Lesley Williams). Dat werd mijn basis in de voorbereidingen. Het geeft gedetailleerde informatie over de dagetappes op de route, hoogteprofielen per dag, alternatieven en allerlei nuttige tips. En ook daar: contactgegevens voor hutten en hotels.
Ik heb daarna bij de uitgever het bijbehorende kaartenboekje aangeschaft, met 1:25.000 kaarten waarop de route en de beschreven alternatieven per etappe staan.
Gewapend met dit materiaal kon het echte plannen en boeken beginnen.
Pro Tip: Wil je de TMB zelf plannen? Begin met het Cicerone-boek voor de route en etappe-indeling, en gebruik montourdumontblanc.com om hutten te boeken. Maar begin daar op tijd mee: er zijn simpelweg te weinig overnachtingsplekken in de bergen voor het aantal lopers.
Wil je komende zomer lopen, dan moet je uiterlijk in januari boeken. Sommige hutten openen hun boekingen al in oktober en zitten in januari vol. Andere zetten pas later hun reserveringen open. Reken op een puzzel van maanden. Meer daarover in het volgende deel van deze serie.
Header photo by Ana Frantz on Unsplash