Op OutdoorOnly kun je al lezen over de voorbereidingen om de Tour du Mont Blanc te lopen: het begin, de planning, de paklijst en de training. Nu: hoe het werkelijk ging.
Het vertrek
Na maanden voorbereiding en training vertrek ik vrijdagochtend 26 juni 2026 rond zeven uur van huis in Haarlem om met de trein naar startplaats Les Houches te gaan. Toch bijna 15 kilo in de rugzak (inclusief water), maar dat is inmiddels gewoon. Het is al een week snikheet in Europa en dat zal gedurende mijn hele TMB zo blijven, ook hoger in de bergen.
Het geplande uitje in Parijs bij de overstap van Gare du Nord naar Gare de Lyon laat ik vanwege de warmte vallen. De TGV richting Geneve blijkt vervolgens bijna een uur later te vertrekken en daarmee komen de aansluitingen erna ook in het gedrang. Uiteindelijk wacht in Saint-Gervais-les-Bains de laatste lokale trein richting Chamonix netjes op ons (enkele tientallen reizigers en atleten die ook bepakt naar de bergdorpen reizen) en kom ik na een korte wandeling omhoog rond 21:15 uur binnen bij de hut voor de eerste twee dagen (Refuge Les Meandres in Les Houches).
Berglucht, avondlicht op de bergen van het Mont Blanc-massief, een hartelijke ontvangst in een verder volgeboekte hut. De sfeer zit er meteen goed in.
Acclimatisering in Chamonix
De zaterdag had ik als acclimatiseringsdag bedacht en ik ga met een lokale bus naar Chamonix om in het centrum voor bergsport (Office de Haute Montagne) de laatste informatie op te halen over eventuele sneeuwcondities onderweg en aandachtspunten bij enkele etappes te bespreken. En om actuele informatie over alternatieve routes te krijgen en te horen wat de weersverwachtingen zijn voor de komende periode.
Een goed geinformeerde berggids helpt me uitstekend en ze checkt ook nog even mijn plannen, planning en uitrusting. In dat centrum hebben ze ook een schitterende maquette van het Mont Blanc-massief waarop ze onder andere met lichtbeelden de werkelijk onthutsend snelle achteruitgang van de gletsjers door de tijd heen laten zien. Heel confronterend. Verder is het centrum een fijne plek om in de stemming te komen, ze hebben er ook een tentoonstellingsruimte gericht op de bergsport.
In Chamonix heb ik het eerste zicht op de Mont Blanc zelf en met een stralend blauwe lucht op de achtergrond is dat alleen al indrukwekkend.
Dit weekend blijkt ook de marathon van Chamonix gehouden te worden, waarbij niet alleen een marathon maar ook een 10 km, halve marathon en voor de jeugd kortere afstanden hardgelopen worden. Leuk om te zien, maar wat een inspanning om dat in berggebied en met deze warmte te doen.
Er zijn in Chamonix veel winkels die aandacht besteden aan de Tour du Mont Blanc. Ik koop alvast een herinneringsshirt, onder de belofte aan mezelf dat ik dat pas mag aandoen na afloop. Ook koop ik op het laatste moment bij een prima Decathlon-vestiging een wat lichtere en afritsbare broek, gezien de warmte waarbij mijn zware en dikke Fjällrävenbroek vermoedelijk niet echt fijn zal zijn. Een tip van mijn zoon. Bij een andere sportwinkel helpen ze me nog bij het oplossen van een bedieningsprobleempje van mijn nieuwe hoofdlamp, ook al heb ik die daar niet gekocht.
Naast de hardlopers zie je veel mensen met goed bepakte rugzakken (vaak ook met klimtouwen en klimtoebehoren eraan), waardoor er een leuke sfeer hangt. Boven het dorp verschijnen aan de noordkant tientallen parapenters die naar het lijkt uren blijven vliegen op de thermiek. Ik zie ze twee weken later als ik hoog boven Chamonix langsloop op mijn laatste etappe weer, maar dan hun starts maken vanaf een klein veldje bij een kabelbaan. Prachtgezicht.
De start en de route
Zondagochtend 7:30 uur vertrek ik na een goed ontbijt bij de hut om eerst naar de poort te gaan die de start van de TMB markeert in centrum Les Houches en waar je natuurlijk een foto maakt. Even verderop al verwarring: de route in mijn routeboekje (en daarmee ook mijn app, ik heb de GPX-gegevens per etappe kunnen downloaden in mijn Mapy-app) gaat rechtdoor waar een TMB-bordje toch echt linksaf aangeeft. Een stel dat ook de route gaat lopen kiest voor linksaf onder het motto: “the locals know it better”. Ik doe dat uiteindelijk ook.
Gedurende de rest van de TMB ben ik dit soort verwarring maar heel sporadisch tegengekomen, de route is in het boekje duidelijk beschreven en als het al afwijkt van plaatselijke aanduidingen, dan wordt ook dat aangegeven.
Ook de markeringen onderweg zijn veelal goed en duidelijk aanwezig, op een paar kleine uitzonderingen na en dat is dan ook meteen lastig. Een app en in een enkel geval de kaart helpen. Ik had heel goede weerscondities: helder weer, ver zicht. Hoe dat is als je met mist of regen loopt weet ik niet, maar ik kan me voorstellen dat er een paar trajectdelen zijn waar je dan erg moet opletten.
Afijn, ik blijk bij deze start voor het lastige (en steile) bospad gekozen te hebben in plaats van rustig glooiend omhoog te gaan over een weg. Met de warmte erbij al meteen een forse beproeving. De eerste drie dagen geeft de tracker achteraf aan dat ik 1.257, 1.481 en 1.021 meter geklommen heb en het was dus niet vreemd dat me dat zwaar viel.
Pro tip: navigatie met Mapy
Frans gebruikte de Mapy-app (jaarabonnement, nog geen vier tientjes) met offline kaarten en de GPX-bestanden van de Cicerone-gids. De ingebouwde tracker toont je gelopen route live als groene lijn naast de geplande route in rood. Handig bij twijfel over het juiste pad. Let wel op: de automatische pauzefunctie werkt in de bergen niet altijd goed. Op steile stukken registreerde de app het langzame tempo als stilstand en stopte de metingen.
Varianten en alternatieven
Ik heb grotendeels de gewone route gevolgd. Op dag 1 nam ik de variant via Col de Tricot naar Refuge Miage (die variant wordt ook geadviseerd vanwege onder andere een prachtige hangbrug en staat als 1A in het boekje en op de TMB-kaart). Op de voorlaatste dag maakte ik een ommetje naar Lac Blanc omdat dat zo goed stond aangeschreven. Dat viel mij wat tegen, door de drukte van toeristen die met een kabelbaan vanuit het dal van Chamonix een enorme slinger die kant op konden maken.
Er is een opmerking te maken bij de variant 8A (Champex naar Trient via Fenetre d’Arpette). Die was me al door mijn dochter afgeraden (zij liep twee jaar eerder de TMB: “Frans die route niet doen, is niet geschikt voor jou!”). Combinatie van zwaarte, onduidelijkheden en klimstukken erin. Sowieso bij twijfelachtig weer moet je die variant niet lopen. Ik heb van meerdere mensen in de dagen erna gehoord dat ze hier meer of minder grote problemen hebben ervaren. Je moet echt wel kunnen klimmen en geen last van hoogtevrees hebben, en ze vonden het ronduit erg zwaar. Een stel is zelfs teruggekeerd naar de gewone route.
Ook de doorsteek op dag 3 van Refuge Croix de Bonhomme naar Refuge Mottets heb ik niet gedaan. De berggids in het bergcentrum in Chamonix gaf al aan dat daar weinig winst te behalen viel in vergelijking met het omlopen via Les Chapieux zoals de gewone route aangeeft.
Ik heb grotendeels de gewone route gevolgd volgens dit overzichtskaartje:
De hutten
Een van de leukste onderdelen vond ik elke dag kijken naar waar ik was uitgekomen. De hutten had ik vooraf geboekt en op websites krijg je wel een indruk, maar het is net als met de huizen op Funda: in werkelijkheid is het allemaal net wat anders.
De routine in de meeste hutten is gelijk: je kunt je vanaf een bepaald tijdstip melden, de inschrijving wordt gecheckt, nogmaals check op wensen voor avondeten (dieet, allergie, vegetarisch), of je een lunchpakketje mee wilt de volgende dag en afrekenen. Vervolgens krijg je je slaapplaats toegewezen.
In wat voor kamer dat is, dat verschilt per hut. Ik heb op tweepersoons, driepersoons, zespersoons en achtpersoonskamers gelegen, maar ook op een slaapzaal met ruim dertig bedden. En een keer ook op een eigen kamer voor me alleen. In de meeste gevallen waren er stapelbedden.
Alle hutten hadden douches, de ene wat meer en beter dan de ander. Vaak zat het douchen bij het tarief in (al dan niet gelimiteerd in tijd), soms moest je er apart muntjes voor kopen.
Avondeten was meestal voor zevenen, een enkele keer pas om half acht. Het eten was goed, altijd meerdere gangen, voedzaam, genoeg water erbij en drank kon je bijkopen. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar in Zwitserland waren er kaasfondue en raclette op het menu en in Italie noedels en natuurlijk iets met polenta.
De overgang van het grootste deel van de dag alleen lopen naar een tafel met z’n achten of meer en de hectiek van het eten in zo’n eetzaal vond ik soms wat groot, maar in het algemeen is het enorm gezellig om met mensen die bijna altijd ook de TMB of een andere route lopen ervaringen uit te wisselen. Mensen kwamen echt van over de hele wereld: Azie was goed vertegenwoordigd (China, Japan, Zuid-Korea), veelal met georganiseerde groepen, Noord-Amerikanen en Canadezen maar ook Zuid-Afrikanen, en mensen uit zo ongeveer alle landen van West-Europa. Naast de groepen ook veel alleengaanders zoals ik of stellen. Behoorlijk wat van de alleengaanders hadden ook kampeeruitrusting bij zich en wisselden kamperen af met soms een nacht in een hut.
De lunchpakketten zijn veelal erg simpel: een belegd broodje, stukje fruit, soms een frisdrankje en een Mars bijvoorbeeld. Maar fijn op die trajectdelen waar je geen verdere inkopen kunt doen.
Bevoorrading per helikopter
Op mijn rustdag bij Refuge Bertone (boven Courmayeur) zag ik de logistiek van de bevoorrading en onderhoud in actie. Dat gebeurde daar met helikopters. Toevallig werd die dag een trapje bij onze slaapplek vernieuwd. De ploeg werklui (vier man sterk) werd met helikopter ingevlogen, vervolgens dook die weer het dal in om even later met de nieuwe stalen trap aan een lange kabel onderaan de helikopter weer terug te komen en die te laten zakken.
Daarna werd boven bij de hut allerhande afval dat klaar stond aan die kabel naar beneden meegenomen en kwam de helikopter nieuwe voorraden brengen. Ik heb een vlucht of acht geteld, mogelijk waren het er meer. In de namiddag werd de ploeg werklui weer opgevist en grote bakken met afvalwater afgevoerd, weer meerdere vluchten.
Dieren onderweg
Je moet het treffen natuurlijk, maar ik heb op diverse delen verschillende gemzen of steenbokken gezien, alpenmarmotten, de alpenkauwtjes bij de meeste cols en passen, vlinders en ik hoorde in de bosdelen ook veel vogels. Twee keer een wat grotere roofvogel gespot en bij de dorpjes kom je koeien en schapen tegen, ook gewoon op het pad.
Opvallend was dat ik zeker tien mensen tegenkwam die de TMB of delen ervan liepen samen met hun hond. Dat mag overigens niet overal (beschermde natuurgebieden) of op sommige delen alleen aangelijnd.
In het volgende en laatste deel van deze serie: wat er minder goed ging, wat Frans achteraf anders zou doen, en de tien tips van mascotte Rocky.
Wil je meer zien? een uitgebreider foto- en filmverslag vind je op https://fravis.nl/tour-du-mont-blanc-2026/
Een prachtig gedocumenteerd verslag. Mooie foto’s met de juiste lichtinval.
Je wordt helemaal meegenomen in de persoonlijke beleving en ervaart dat je zij aan zij loopt op de bergpassen.