In het vorige deel las je hoe de TMB er in de praktijk uitzag: de route, de hutten en de zwaarte. In dit laatste deel van de serie: wat er minder goed ging, wat Frans achteraf anders zou doen, en de tips van een vosje dat Rocky heet.
Wat ging er minder goed
Met name de eerste dagen had ik wat last van de combinatie hitte en omhoog lopen. Op dag twee was ik waarschijnlijk iets te lang doorgelopen en toen ik bij een hutje kwam waar je ook wat kon drinken bleken ze verschillende salades te verkopen. Er werd me een enorm bord met een grote maaltijdsalade gebracht en ik heb daar uiteindelijk ruim een uur gezeten. Even naar de wc, schoenen uit, twee blikjes koele cola achter elkaar gedronken, rust. Het ging daarna stukken beter (ook al was er toen nog een zeer pittige klim te gaan).
Dat heb ik de dagen erna beter ingepland. Wat langere stop in de middag, soms gewoon met het lunchpakketje op een mooie plek in de schaduw, soms bewust bij zo’n pleisterplaats. Je bent geneigd om juist door te lopen omdat je naar je einddoel van de dag gaat en niet weet hoe lang dat duurt, maar je hebt de hele dag de tijd en dan werkt zo’n pauze vele malen beter.
Pro Tip: Plan bewust een langere middagpauze in, ook als je denkt dat je door moet lopen. Je hebt de hele dag. Zoek schaduw, eet rustig, schoenen uit. Dat ene uur rust maakt de resterende klim vele malen draaglijker.
Verwachtingen versus werkelijkheid
Vooraf had ik me een bepaalde voorstelling gemaakt van wat ik allemaal zou doen tijdens de TMB. Foto’s maken, met de drone bepaalde opnames maken, aantekeningen bijhouden. Dat is er veel minder van gekomen. En dat komt vooral doordat ik zo ontzettend genoot van het in de natuur bezig zijn dat al die extra’s me overbodig leken en op dat moment eigenlijk ook belastend waren.
Uiteindelijk heb ik wel veel foto’s gemaakt, zowel met mobiel als met mijn camera, maar ik heb maar op twee dagen (waaronder de rustdag) iets met de drone gedaan. Op delen van de TMB was het sowieso niet toegestaan, maar het voelde vaak ook niet goed om met die drone te gaan vliegen omdat het echt een verstoring van de rust is.
Vervoer en navigatie
In Trient bleek de bus die ik moest hebben naar een hotel in Martigny nog helemaal niet te gaan, te vroeg in het seizoen. Hoe ik daar uiteindelijk toch gekomen ben is een verhaal op zich. Maar alles is goedgekomen, je moet dus ook wat kunnen improviseren en je voegen naar mogelijkheden en beperkingen.
Op de bordjes onderweg wordt aangegeven hoe lang het lopen is naar een bepaalde plek. Dat bleek voor mij telkens dermate niet te kloppen dat het af en toe wat frustrerend was. Bijvoorbeeld een uur lopen naar een punt was voor mij soms meer dan anderhalf uur en dat is niet stimulerend. Ik ben zelfs op de laatste dag tegengekomen dat ik in ongeveer drie kwartier lopen drie keer een routebordje zag dat telkens aangaf dat het nog drie kwartier was naar het volgende punt.
Eigenlijk allemaal dus helemaal niet erg, want juist het “in het moment” zijn is de kracht en het plezier van zo’n loop. En door de tocht in mijn eentje te lopen was dat effect maximaal.
Zou ik iets anders doen?
Voor mij heeft hoe ik het heb aangepakt heel goed gewerkt en mede daardoor heb ik enorm genoten. Lange voorbereidingstijd, goede trainingsopbouw en zorgvuldig kijken naar wat ik wel en niet mee zou nemen.
Die paklijst is natuurlijk heel persoonlijk en er is een deel waar je niet aan ontkomt zoals regenkleding en een warme jas. Dat ik die zo goed als niet heb gebruikt kwam door de omstandigheden, maar een volgende keer gaan ze weer mee.
Er zijn mensen die met één extra shirtje toekunnen en dagelijks wassen (of zelfs dat niet) en ook slapen in de kleding die ze overdag aanhebben. Dat vind ik lastiger en dan is het voor mij niet erg een paar extra shirtjes mee te hebben.
De combinatie van het oriënteren vooraf met boekje, diverse websites en de check in het bergcentrum in Chamonix hielp me enorm. Als je een georganiseerde groepsreis doet is dat misschien minder nodig en kun je je laten verrassen.
Camera en drone
Ik had mijn camera mee met een vaste lens en een eenvoudige telelens. Die vaste lens bleek minder geschikt voor de landschapsopnames die ik wilde maken toen ik er was. Die gaat een volgende keer niet mee. De camera wel, ondanks het gewicht, want die foto’s zijn uiteindelijk toch stukken mooier dan die van mijn mobiel, al kunnen die er prima mee door.
Over de drone twijfel ik. De opnames van de twee keer dat ik hem gebruikt heb zijn heel bijzonder, vooral ook dat ik mezelf heb kunnen vastleggen al lopende op de TMB. Maar de inbreuk die het hoge piepgeluid van de motoren maakt op de rust in de natuur is een belangrijk negatief punt om rekening mee te houden.
Ook het reizen met de treinen is mij prima bevallen en vooral de Lyria-lijn in Frankrijk zelf is heel comfortabel. Er was natuurlijk even wat spanning toen er vertragingen waren op de heenreis, maar toen ik me bedacht dat dit nou eenmaal onderdeel van het avontuur was, was die spanning snel weg.
Mascotte Rocky
Vooraf had ik bedacht dat het leuk zou zijn een mascotte mee te nemen, maar was het me niet gelukt een bij mij passende te vinden. Uiteindelijk kwam ik een vosje tegen in een winkel in Chamonix en die wilde met me mee. In overleg met een van de medewerksters van de eerste hut kwam de naam Roxy the Foxy naar voren en ik gaf haar uiteindelijk de roepnaam Rocky (vond dat wel toepasselijk in de bergen).
Veel mensen onderweg reageerden verrassend leuk op die mascotte, een onbedoeld maar positief effect. Kennelijk een herkenbaar en simpel iets om als mensen contact met elkaar te maken.
De acht tips van mascotte Rocky
- Orienteer je goed vooraf. Als je kiest voor zelf boeken en zelf plannen, gebruik dan de websites montourdumontblanc.com en tourdumontblanchike.com en koop een van de geadviseerde boekjes ter voorbereiding.
- Begin op tijd met je boekingen. Waar mogelijk in oktober of november het jaar voorafgaand aan de zomer dat je wilt lopen, vervolgens in januari voor die hutten waarvoor het boeken dan is opengesteld (de meeste hutten van montourdumontblanc.com).
- Zit het boeken tegen, blijf kijken. Hou in de maanden erna de websites van de lastige of ontbrekende hutten goed in de gaten. Er komt vaak toch ruimte doordat eerder gemaakte reserveringen worden ingetrokken. Achteraf had ik wel in die hut op dag drie gekund, maar dat hoorde ik toevallig en pas nadat ik er alweer ver voorbij was.
- Ken je eigen grenzen. Weet waar je fysieke beperkingen liggen en begin op tijd met je training. Bouw die in drie tot zes maanden goed op. Doe dat onder professionele begeleiding, dat is een belangrijke stimulans en stok achter de deur.
- Stel je eigen paklijst samen. Kijk op verschillende websites naar paklijsten voor meerdaagse huttentochten (zoals de seizoenspaklijsten op OutdoorOnly) en stel je eigen lijst samen op basis van je voorkeuren. Weeg alles en kijk of je dan nog steeds dat allemaal wilt meenemen.
- Trap op en trap af. Ga lopen en traplopen, zonder en met bepakking, en bouw dat op in de tijd voorafgaand aan jouw tocht. Het helpt echt bij het klimmen en dalen in de bergen en je went aan langere dagtochten.
- Check je reisverzekering. Check tijdig vooraf je doorlopende reisverzekering op dekking voor bergwandelen. Sluit anders een verzekering voor een jaar af bij de NKBV (Koninklijke Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging).
- Neem een mascotte mee. Of koop er eentje onderweg, geef die een naam en je hebt geheid contact onderweg. En ook steun aan de mascotte als dat nodig is.
Hoe zwaar is de TMB nou echt?
Dat is moeilijk goed weer te geven, want het hangt van zoveel verschillende factoren en je eigen instelling en fysiek af. Toch een poging.
Ik heb de tocht prima kunnen doen. Dat komt, weet ik zeker, door zorgvuldige voorbereiding en behoorlijke training in het halfjaar voorafgaand aan de tocht. Zo werkt dat voor mij, maar dat zal niet voor iedereen gelden. Als je een goede basisconditie hebt en gewend bent aan langer lopen op een dag, dan zal je mogelijk met minder extra voorbereiding de tocht prima kunnen lopen.
Dat gezegd hebbende een paar nuances: ik heb (vooral de eerste dagen) me echt moeten aanpassen aan de warmte en had daar ook last van. Ook merkte ik dat ik boven de 2.000 meter (waar je regelmatig komt) meer op mijn ademhaling moest letten en iets rustiger aan moest doen. Soms letterlijk pas op de plaats maken en daarna weer verder.
Ik heb behoorlijk wat mensen in de hutten getroffen die zichzelf ’s ochtends eerst moesten intapen, met een brace liepen of met Compeed en andere pleisters op hun schoenen aandeden. Ik had het mee, maar heb niets hoeven gebruiken.
Er zijn op de TMB minder enge stukken dan ik bijvoorbeeld in de Dolomieten (op zo’n via ferrata) wel heb gehad. Maar boven Trient is er een kleine doorsteek waarbij je enkele tientallen meters over een open metalen raster moet lopen dat direct aan de rots is bevestigd. Ook de ladders op de etappe naar Flegere zijn voor sommige mensen niet makkelijk, maar dan kun je een alternatief pad nemen en ben je een uurtje langer onderweg.
De lengtes (met daarbij stijgen en dalen op een dag) kunnen wel een uitdaging zijn die moeilijk vooraf goed in te schatten is. Doordat ik op dag drie de gewenste hut niet kon boeken moest ik een stuk verder lopen, terwijl er ook die dag al een behoorlijk steile klim was geweest. Dan is 25 km veel meer een uitdaging dan in het vlakke Nederland.
Het lopen met de stokken bleek heel fijn om benen en knieen te ontlasten bij zowel stijgen als dalen en is inderdaad echt een aanrader voor dit soort tochten. Want onderschat dat dalen niet. Waar ik met stijgen mezelf af en toe bij elkaar moest pakken, hoorde ik in de hut vaak mensen die last hadden van de langere afdalingen door de druk op knieen, bovenbenen en ook je rug.
Voor anderen zal het slapen op vreemde plekken, met onbekenden om je heen weer lastig kunnen zijn. Als je daar last van denkt te hebben, dan is zo’n huttentocht misschien minder geschikt voor je. Je zou, mocht je het lopen wel aantrekkelijk vinden, enkele losse etappes kunnen kiezen en die vanuit een vaste verblijfplaats lopen, met heen en terugreizen per openbaar vervoer per dag.
Tot slot: ik heb bijna ideale weersomstandigheden gehad. Ik kan me goed voorstellen dat het met slecht weer een stuk zwaarder is.
De hele TMB-serie op OutdoorOnly
- Deel 1: het begin
- Deel 2: boeken en puzzelen
- Deel 3: de paklijst en de grammen
- Deel 4: bloed, zweet en trappen
- Deel 5: hoe het echt was
Wil je meer zien? een uitgebreider foto- en filmverslag vind je op https://fravis.nl/tour-du-mont-blanc-2026/
